Kasım 2008

Ö T E S İ

 

09.12.2019 



Geniş Açı

 
Ali Arif Esatgil

Çark-ı Felek


Bu bir Türkiye klasiğidir. Ortada bir yığın sorun, yokluk, yoksulluk, adam kayırma, rüşvet, ahlaki kepazelik, başka devletlere bağımlılık vs... dolaşıp durur. Ama öğütlenmiş ve örgütlenmiş kalemşörlerin hazır formülleri vardır! Gerçeği gizleyip sanal kavramlar üzerinden günü kurtarmak. Ancak şunu da kabul etmek gerek, iletişimin gücü bugün oyunu kısmen de olsa bozmaya başlamıştır.

Arada bir yolum Beyazıt Devlet Kütüphanesi'ne düşer. Otuz -kırk yıl öncesinin gazete sayfaları arasında dolaşırım. Meslek erbabının 'konserve haber' dediği, ısıtılıp ısıtılıp gündeme getirilen konularda hiçbir değişme olmadığını görürüm. Gündelik hayata ilişkin olanları koyun bir kenara, genel politikalarda da -daha doğrusu sorunlarda- milim sapma olmaz. Gizli bir el kantarın topuzunu bir oyana, bir buyana ayarlayıp durur. Alın kırk yıl önce pahalılık üzerine yazılmış bir köşe yazısını, sadeleştirip yayınlayın. Tıpatıp bugüne uyar.


Sorunlar üzerindeki tartışma da farklı değil. Hani bir fıkra vardır ya:


Adam gurbete gider, dört beş yıl sonra döner. Evde iki yaşında bir çocuk. Adam bozulur, oflar, poflar, yutkunur. Sonunda dayanamaz, "Bu çocuk kim, bu benim oğlum değil" der. Kadın hiç istifini bozmaz, "Canım o da zaten sana baba demiyor, bir köşede oturmuş yoğurduğunu yiyor..." diye cevap verir.


Bu bir Türkiye klasiğidir. Ortada bir yığın sorun, yokluk, yoksulluk, adam kayırma, rüşvet, ahlaki kepazelik, başka devletlere bağımlılık vs... dolaşıp durur. Ama öğütlenmiş ve örgütlenmiş kalemşörlerin hazır formülleri vardır! Gerçeği gizleyip sanal kavramlar üzerinden günü kurtarmak. Ancak şunu da kabul etmek gerek, iletişimin gücü bugün oyunu kısmen de olsa bozmaya başlamıştır. Teknolojik gelişmeler, bilginin hızla yayılması, eğitimli insan sayısındaki artış, 'koyun güder gibi halk yönetme' devrini geride bırakmıştır. Bir başka ifadeyle, halk gerçeği görme gücüne kavuşmuştur. Fakat bu, kepazeliklerin ortaya çıkarılmasına yetmiyor. Çünkü oyunun içindeki aktörler ekonomik ve siyasi olarak kendilerini sağlama almışlardır. Zaten kavganın büyük bir bölümü de ilkeler ve değerler için değil, ekonomik ve siyasi gücü elinde tutmak için yapılmaktadır.  Örneğin Fenerbahçe parkında günbatımına karşı soğuk biranızı yudumlarken, gelirinizde bir azalma ihtimali belirince sizin hangi sloganla sokağa döküleceğinizi hemen söyleyebilirim. Aynı şekilde Küçükçamlıca sırtlarında, Çilehane mevkiinde tripleks villanızda kahvenizi yudumlarken, 'ihale yattı ağabey' telefonunu alınca, hangi sözcüklerle zılgıtı basacağınızı da...


Halbu ki Çamlıca Tepesi ile Fenerbahçe sahili arasındaki alanda, sırtına bastığınız ne hayatlar vardır çok iyi bilirsiniz... Barbut masaları kurulur bodrum katlarında, kızlar kaldırımlarda boy gösterir. Tiner koklar kimileri, kimileri oto hırsızlığı için geceyi kollar. Bazıları çimento yanığı ellerini gizleyerek namaza hazırlanır, bazıları yazdığı kitabı evinin bodrumuna gizler. Pazarcısı, fırını, bakkalı, temizlikçisi, postacısı sırt sırta biner bir otobüse ve Yenidoğan'ın, Doğanevler'in, Kazımkarabekir'in yolunu tutar...


Gece iner Çamlıca-Fenerbahçe arasındaki alana... Marmara'nın üstünde bozbulanık bir mehtap. Sofralar kurulur ışıltılı avizeler altında... Sofralar kurulur bir gecekondu masasında. Kimi tabaklara kahır konur, kimilerine kuş sütü. Ekranda eski tüfek komünist sunucular belirir.  Tıpkı kırk yıl öncesinin gazeteleri gibi... İktidarla al takke ver külah olanlar herşeyi süt liman gösterir. Patron öyle istemiştir... İşi rayına oturtamayanlar biraz ağırdan alır. Tezgahı bozulmuş olanlar ise verir veriştirir.  Gece ağır ağır ilerler... Mücahitleri müteahhit olan kanallar tevil üzerine tevil, iktidarın erdemlerini sayıp dökmeye başlar bir yuvarlak masanın etrafından. Öbüründe dengelerin nasıl değiştiği, halkın hiçe sayıldığı, kurumların, kuralların alt üst edildiğinden dem vurulur. Payas'ta, Enes'te, Türkeli'nde, Patnos'ta, Acıpayam'da, Alucra'da gözler ekrana çakılır kalır...


Ses tonuna, vurguya, konukların kimliğine bakarak, "Eh artık nöbet değişimi vakti..." diyebilirsiniz. Çaresiz televizyonu kapatıp yatağın yolunu tutarken, fıkradaki kadının sözleri kulaklarınızda çınlar:


"Canım o da zaten sana baba demiyor, bir köşede oturmuş yoğurduğunu yiyor..."


Afiyet olsun çocuğum. Daha kaç yıl seni kim kabullenecek, kim senin için çıkıp üç beş kelime edecek de biz de gerçeğin sırrına vakıf olacağız, bilemiyorum.


aliarifesatgil@hotmail.com

Bu yazı toplam 2349 defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002