Kasım 2008

Ö T E S İ

 

09.12.2019 



Seyran

 
Hayri Ataş

Sevgilerde… Hatıralarda…


Birkaç yıl önce eşini kaybetmiş. Yüzünde ve gözlerinde adeta yapışmış gibi duran hüznün o sebeple olduğunu sonradan öğrendim. Hep telaş içinde olduğunu düşünürdüm, hakikaten de öyleymiş, bunu da sonradan öğrendim. Hayatın omuzlarına bindirdiği yük, onu biraz olsun, rahat bırakmadığı gibi aksine gittikçe artmış meğerse. Hiç yüksek sesle konuşurken görmedim.

Aslında konuşurken de çok görmedim desem yeridir. Bütün münasebetimiz “günaydın”, “iyi dersler”, “iyi günler” veya “iyi akşamlar” gibi temennilerden ne kadar öteye geçti acaba, sadece bazen bir iki lâkırdı ettiğimiz olurdu galiba. Bunlarsa umumiyetle öğrencilerimiz ve dersler hakkındaydı. Ortak bir yönümüz –olumsuz da olsa- sigaraydı. Ne kadar çok sigara içiyordu bana göre. Belki de iyi dostlarının en zararlısıydı bu meret, ancak ondan ayrılmıyordu ve ayrılmaya niyeti de yoktu muhtemelen. Sanırım az görüşmemizin sebeplerinden birisi de bu zıkkımdı. Zira o hep sigara için ayrılan odaya giderdi. Ben daha az uğrardım oraya. Bir de benim telaşlarım vakit bırakmıyordu ki bana. En son bir cuma günü idi görüştük. Ben yine telaşlı ve sinirli koşuşturuyordum oraya buraya, bürokrasinin sonu gelmez saçmalıkları yüzünden ve çok yorulmuştum. Öğretmenler odasında karşılaştık, o da ayak üstü masanın başında bir şeyler yapıyordu. Bana:
- Nasılsınız Hayri Bey, dedi.
- Yorgunum hocam, diyebildim.
- Sen de her şeye yetişmek için çalışıyorsun, çok yorma kendini, dedi sanki kendisi farklı bir şey yapıyormuş gibi.
- Eh ne yapayım hocam, dedim.
Bayrak töreni için ikimiz de bahçeye çıktık, kendisini bir daha görmedim. Pazartesi sabahı okula geldiğimde arkadaşlardan birisi söyledi, İlknur Hanım beyin kanaması geçirmiş, diye. Bunun ne lânet bir şey olduğunu daha önce yakınımda yaşanmış bir iki hadiseden dolayı biliyordum. Boğazıma bir şey düğümlendi. Ancak Allah’tan ümit kesilmezdi, dua etmekten başka çare yoktu elimizde ve dualarımız onun içindi. Fakat aradan gün geçmeden beyin ölümünün gerçekleştiğini haber verdiler. Ve birkaç gün sonra da İlknur Hocayı ebediyen kaybettik (28 Nisan).
Yaklaşık 20 yıldır Vefa Lisesi’nde görev yapan İlknur Hocayı, 28 Nisan 2006 Cuma günü Cuma namazını müteakip Fatih Camiinden, mezun olmuş ve hâlâ devam eden yüzlerce öğrencisiyle arkadaşlarının, sevenlerinin duaları ve gözyaşları arasında; öğretmen arkadaşlarımızdan birisine söylediği “O öldükten sonra ben yaşamadım ki…” dediği eşinin yanına, Edirnekapı mezarlığına ebediyyen uğurladık.
Yaşarken belki yeterince sevgimizi gösteremedik, belki anlayamadık kendisini veya zamana bıraktık her şeyi. Dönüşte dilime Behçet Necatigil’in “Sevgilerde” isimli şiirinden şu mısralar düştü:

“Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı
.............
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı”

Çeşitli toplantılar için Vefa Lisesi’ne gittiğimde birkaç defa görmüştüm kendisini,. Yaşlıydı fakat dinç görünüyordu. 2005 yılının Ocak ayında Vefa Lisesi’ne tayin olduğumda kendisini biraz daha yakından tanıdım. Elli yıldan fazla olmuştu Vefa’da çalışmaya başlayalı. Bu zaman zarfında kimler gelip kimler geçmemişti ki. Severdi hatıralarını anlatmayı ve ben vakit buldukça dinlerdim kendisini. Neler anlatmazdı, hicranlarından tutun da kaçırdığı fırsatlara kadar; hastalığından, ondan nasıl kurtulduğundan vs.: “Doktora gittim, kanser dedi. Kesilmesi gerek bu parmağın dedi. Tabii kolayına geliyordu. Kestirmem dedim. Hemen bir tanıdık vasıtasıyla bir başkasına gittim. O iyileştirdi beni, bak 25-30 sene oluyor, Allah’a şükür bir şey yok. Yalnız son zamanlarda biraz ağrıyor.” diyerek kendine has üslubuyla, araya biraz da galiz sözler katarak anlattı hastalığını. Şimdi ise kendisini rahatsız eden akciğeriydi. Röntgen çektirmiş. “Bir leke varmış, galiba biraz da büyümüş.” Zayıflatmıştı onu rahatsızlığı, tedirgin etmişti. Önceleri bir iki sigara tellendirdiğini görmüştüm, son zamanlarda onu da kesmişti. Daha çok ve çabuk yoruluyordu ayrıca. “Dinlen biraz Osman Amca.” dedim. “Evde ne yapacağım, daha hasta eder beni.” demişti.
Okulun çay, kahve işleri ondan sorulurdu. Çayın bir haysiyeti vardı ona göre ve “açık çay” olmazdı. Çayın demli olduğunu söyleyenlere şaka yollu “O zaman içme” derdi ama yine onlara istedikleri gibi çayı ikrâm ederdi. Çayı iyi yaptığına inanırdı. Zaten acı olan çayı, bana, şekersiz içtiğim için, daha da acı gelirdi ancak onun çayının lezzeti gerçekten farklıydı. Yalnız son zamanlarda pek lezzet alamıyordum, zaten çaydan ziyade kahveyi tercih ediyordum. Fakat hemen her gün yemek sonrasında çoğunlukla öğrencilerimden bir ikisiyle –Uğur, Sare, Çağla vs.- sohbet için bahçeye çıkar, Osman Amcanın çaylarını zevkle yudumlar, sohbet ederdik. Son zamanlarda epeyce rahatsızlanmıştı. Kendisini yormamak için çaylarımızı kendim alır veya öğrencilerle göndermesini rica ederdim. Ancak yine de bazen kendisi getirir, işini kendisi yapmak isterdi.
Her karşılaşmamızda halini hatırını sorar; “Nasılsın Osman Amca?” derdim. O da kendine has üslubuyla “Neeedim işte hoca, idare ediyoh.” derdi. En son Vefa Lisesi’nin Boza gününe gelmişti galiba. Ertesi gün gelemediğini, zira rahatsızlığının çok arttığını haber aldık. Zaten haftasına da vefat haberi ulaştı. Vefa 52 yıllık emektârını, Osman Amcasını ebediyete uğurladı.


ufuk@ufukotesi.com

Bu yazı toplam defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002