Kasım 2008

Ö T E S İ

 

07.12.2019 



Seyran

 
Hayri Ataş

Mektubun Gelmez Oldu!...


İlk mektubu kim yazdı, ne zaman yazdı bilinmez ama mektubun binlerce yıldır uzakları yakın eden bir vasıta hatta dost olduğu iyi bilinen bir hakikattir. O, yazanla yazılan kişi arasındaki bağın, samimiyetin de ifadesidir. Kimi zaman sıradan, basit şeyleri anlatsa da çoğu zaman mahrem duyguların da taşıyıcısı değil midir? Sevenle sevilen arasındaki ayrılığı vuslata kalbeden de odur.

Karşı karşıyayken dile getirilemeyen yahut dile getirilmesi cemiyetin kuralları gereği pek mümkün olmayan sözleri, arzuları muhatabına ulaştıran sadık dost da odur.
Bir parça kâğıtla kalemin vuslatından ibaret gibi görünmekle beraber, o yüklendiği misyon itibariyle fevkalâde önemlidir de, belki ilk bakışta bunu fark edemeyiz. Ne zaman ki postacıyı görürüz sokakta veya kapıda işte o zaman bizim de içimizde bir şeyler kıpırdar. Hemen uzanır alır, şöyle bir evirir çevirir ve itinayla açarız zarfı. Sonra beklenen haberi, duymak istediğimiz cevabı arar gözlerimiz satır aralarında. Buluruz onu, doya doya okuruz, döner bir daha okuruz, tekrar tekrar okuruz. Günlerce sürer heyecanı, coşkusu. Bizim için mukaddes bir emanettir o ve saklarız göğsümüzde. Nihayet cevap da yazarız, biliriz ki muhatap da aynı hissiyatı bizden beklemektedir.
Ne zamandır ki postacıyı göremez oldum sokaklarda. Kapımın kenarına sıkıştırılan veya posta kutusuna bırakılan zarfların renkleri de şekilleri de değişik. Eski sıcaklığı yok, çünkü her şeyimiz gibi o da el değmeden hazırlanmış, paketlenmiş, yani oldukça hijyenik!.. Bunların üzerinde sizin adınız olsa da aslında sizin gibi binlercesi için dökülmüş bir kalıptan başka bir şey değil. Ne kadar samimi görüntüsü verilse de arkalarında oldukça bir resmiyet ve ciddiyet hatta hafif yollu bir tehdit (veya tekdir) de yok değil. Bu rengarenk zarflar ve mazrufu artık bende kıpırdanmalar uyandırmıyor, bilakis bazen endişe veya sıkıntı veriyor. Zira ya bankalardan gelmiştir veya içlerinde borçlarımı ve bilhassa son ödeme tarihlerini belirten faturalar vardır.
Mektup yavaş yavaş aramızdan çekilmiş de farkına bile varamamışız. Şöyle geriye dönüp bakıyorum da en son kime ve ne zaman mektup yazdığımı hatırlayamıyorum. Oysa daha on yıl öncesine kadar tek tük de olsa mektuplar, kartlar aldığımı hatta cevap bile yazdığımı düşününce aklıma hemen Minik Kuş geliyor. Hemen her hafta mektuplaşırdık. Hatta mektuplarımızı diğeri gelene kadar meşgale olsun diye uzun uzun yazardık. Zamanla araya telefonlar girmeye başladı: Çünkü daha cazipti, bir kere sesliydi, ikincisi hemen ulaşıyorduk, üçüncüsü vs. vs...
Zamanla onu da tüketmişiz, şimdi telefonun yerini kısa mesajlar aldı. Önceden mesajlar kısa idi, şimdi mesajları uzatmak için kelimeleri kısalttık. Samimiyetin yerini de biraz laubalilik aldı. Son zamanlarda bana telefondan mesaj yazan koca koca adamların kullandığı şu kısaltmalardan bazılarını görünce iyice canım sıkılmaya başladı: Nbr (Ne haber), kib (kendine iyi bak), gtcm (gideceğim), mrb (merhaba), slm (selam) vs. Bunları anlayabilmek için de yanımızda bir sözlük taşımamız gerekecek galiba.
Artık bayramlarda veya kandillerde birisi tarafından oluşturulmuş bir mesajı telefonunuzdan otomatik olarak hiç değiştirmeden istediğiniz kadar numaraya gönderebiliyorsunuz. Hiç zahmeti yok. Bu durumu bilmediğim zamanlarda özene bezene yazılmış bu mesajlardan aldığım zaman sevinmiştim. Çünkü benim için yazıldığını düşünmüştüm. Ancak aynı mesaj hiç değişikliğe uğramadan birkaç değişik kimseden gelince ayaklarım suya ermiş ve oldukça üzülmüştüm. Oysa her mektup, kart başlı başına özel bir şeydir. Bu yüzden artık hiç olmazsa bayramlarda bazı dostlarıma yine kart yazmalıyım diye düşünürken, yarın artık bugündür dedim ve önüme çektiğim bembeyaz bir kağıda dolmakalemimle yazmaya başladım:
“Azizim efendim, sevgili dostum...”

Not: Mektupla ilgili en güzel yazılardan birini Ahmet Turan Alkan yazmıştır. “Üç Noktanın Söylediği...” Üç Noktanın Söylediği, Ötüken yayınları, 6. baskı, İstanbul, 2002, s. 209-210.


ufuk@ufukotesi.com

Bu yazı toplam 3956 defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002