Kasım 2008

Ö T E S İ

 

07.12.2019 



Ölçü

 
Cem Sökmen

Asliyet Şuuru


Rahmetli Dündar Taşer “Osmanlı Gerçeği” başlıklı makalesinde şöyle diyor: “Türkiye’de kimse ilerici veya gerici değildir. Herkes tarihine yabancı, milletine saygısız, devletinden kopuktur. Kimsede müsamaha yoktur. Herkes mutaassıptır. Yalnız taassubun cinsi değişir.” Burada anlaşılması gereken şey herhalde milletimize ait altyapıyı bilmek ve yerli düşünceyi işlemek noktasında ne kadar birbirimizden farklı olduğumuzu zannetsek de aynı bilgisizlik ve meraksızlığı göstermemizdir.

Mehmed Niyazi “Ecdadımız kültür teorileriyle uğraşmamıştır, bizzat yaşamıştır.” diyor. Bu tavır yaşadığı hayata hakim olan, ayakları yere sağlam basan tavırdır. Ve bize vereceği çok şeyler vardır. Erol Güngör’ün “Bizden evvelki nesiller medeniyet teriminin alışılagelmiş manasıyla belli bir hayat tarzını insana ve dünyaya belli bir bakışı temsil ediyorlardı.” ifadesi ve Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Eskinin mahallesi şimdiki gibi belediye teşkilatının bir cüzü değil adeta bir vücut gibiydi.” Cümlesinin üzerinde derin derin düşünmek lazımdır. Çünkü bizler nereye gittiğimizin farkında değiliz. O insanların taşıdığı kendine güven duygusundan, vekardan, mesuliyet şuurundan alacağımız çok şey olmasına rağmen bihaber kalmaya devam ediyoruz. Eğer yanında bulunmaktan tanımaktan rahatsız olmayacağımız iyi insanları yetiştirmek istiyorsak bunun anahtarı bellidir: Birikimimizi, tarihi tecrübemizi harekete geçirmek. Temel dinamiklerin yani dil, din ve tarihin etrafında yaşadığımız zamanın sıkıntılarına deva olacak bir şuur ve canlılığı ortaya koymak gerekiyor. Yani biz Ali Paşa’nın 1571’de Mallorca adasına çıktığını bir futbol maçı dolayısıyla İspanyol gazetelerinden değil, şahsımıza yani şahsiyetimize ait bilgi olarak kendiliğinden öğrenmeliyiz. Bunu yapmadığımız zaman gerek fert gerek toplum bazında hedefsiz kalacağımız açıktır. Hedefsiz,projesiz kalmış,iyiyi-kötüyü, doğruyu-yanlışı şaşırmış bir millet nereye gidebilir? Medeniyetimize kaynaklık etmiş ölçüler zihnimizde bulanıklaşırsa Türk-İslam kimliğini devam ettirecek insanı nasıl yetiştireceğiz?
Şimdi bu topraklarda yaşayan milletin doğrudan bağlantı kurabileceği tarihi tecrübeye,kültür birikimine bu kadar ihtiyacımız varken, yapıldığı sıralarda Avrupa’da ders olarak okutulmaya başlanan Plevne savunmasını, 550. yılında Amerika’daki Evanjelistlere toplantı yaptıran İstanbul’un fethini, bir milyona yakın şehidimizin bulunduğu Yemen’i ne kadar biliyoruz? Bunların üzerinde çalışmak, bunları araştırmak,gündemimiz haline getirmek, büyüklerimizin hangi değerler uğruna nasıl bir ruh birlikteliğiyle şehitliğe koştuğunu anlamak gerektiği halde bizim zaten kısıtlı olan kültür bütçemiz nasıl olur da Hititlere, Urartulara, Mavi Anadolu’ya, Opera’ya harcanır?
Ben bugün insana ve dünyaya belli bir bakış açısına sahip değilsem kaliteli ve farklı insan yetiştirebilmem mümkün değildir. O bakış açısını oluşturanlar birbirleriyle konuşabilirler, birlikte düşünebilirler yani birlikte yaşadıklarını hissedebilirler. O bakımdan, önceliğimiz bu topraklarda yaşayan insanların birlikte yaşama iradesini güçlendirici faaliyetler yapmak olmalı. Bunun içinde Allah hepimize kendi nefsini aşabilmeyi nasip etsin diyoruz. Bin yılda dokunmuş bir kilim varsa eğer bu kilimi dokuyan dünya görüşüyle sahici teması sağlamalı ve ortaya koyduğu herşeyi anlam çözümlemesine tabi tutmalıyız. Tabii en başta samimiyet ve şuur lazım bunu gerçekleştirebilmek için. Yoksa Türkiye’de Türk insanının kendine ait bilgisi çerçevesinde anlaşılması gereken değerleri ve eserleri incelemek, araştırmak yerine Hitit, Urartu belgeselleriyle, tiyatrolarıyla uğraşmaya devam edilir. Bugün bu milletin tekrar kendini bulabilmesi için, kendisini yaşayacak insan potansiyeli bulunmayan arkeolojik kültürlerle iştigal etmek yerine beş bin yılın temel dinamiklerini dikkate almak gerekmektedir. İnsan çoğu zaman bilmediğini yok zanneder. Süleymaniye’nin, Selimiye’nin inşasında neler düşünülmüş, yapılanlarla neler hedeflenmiş bunları bilmiyoruz.
Necip Fazıl “Dava, yer altındaki bilmem kaç milyon reyde/ Yerüstü milyonlarla varılamaz bir şeyde” diyordu. Geçmişiyle irtibat kuramayan, ölüleriyle birlikte yaşamaya çalışmayanlar gidişattan rahatsızlık duyamaz. Bugün ne yapılması gerektiğini anlayamaz. Şimdilerde hepimizi boyamaya çalışan seküler Batı zihniyetinin alternatifi olan medeniyet ve kültür birikimini bilmezsek “bizim de söyleyecek sözümüz var”, “biz varız” diyebilmek zorlaşır. Bütün bunlara rağmen varolma iradesini göstereceğiz. Erimeden, çözülmeden, dönüştürülmeden yerin altındakilere layık olmaya çalışacağız.


ufuk@ufukotesi.com

Bu yazı toplam defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002