Kasım 2008

Ö T E S İ

 

18.11.2019 



Reymanca

 
Reyman Eray

Gürültü Kirliliği


Haftalarca kulaklarımız tırmalanacak… “Halkı düşündüğünü”, her şeyi “halk için” istediğini söyleyenler, bir kez daha bencilliklerini sergileyecek ve seçim otobüslerindeki hoparlörler aracılığıyla, halkın “kulak sağlığı” -daha da önemlisi- “ruh sağlığı” önemli ölçüde zedeleyecek…Gürültü, -her seçim öncesi gibi- konuşmaların anlaşılmasına bile izin vermeyecek yeğinlikte olacak… Seçilmek için yüz milyarlar harcayanlar, seçmenin “beynine girmek” için, ses düzeninin en büyüğünü, en gürültülüsünü kullanacak...

Bunlar hep böyleydi işte !..
Gürültü kirliliği, “çevreci” olduğunu ileri sürenlerimizin ve ilgili kuruluşlarımızın, üzerinde en az durduğu konu olagelmiştir ne yazık ki… Oysa uygar ülkelerde, yaşamsal önemi vardır bu konunun. Olağan gürültülü fabrikalarda-işletmelerde bile, çalışanların işitme duygusunun ve ruh sağlığının korunmasıyla ilgili türlü izlenceler uygulanır. Planya tezgâhlarının vb. çalıştığı işyerleri için alınan önlemlerse, bu konudaki “pişkin”lerimizin aklının almayacağı boyuttadır.
Gelişmiş ülkelerde, 70 desibeli aşan ses yeğinliği, “gürültü” olarak nitelenir. Gürültü, “istenmeyen ses”tir ve doğrudan kulak sağlığını, dolaylı olarak da ruh sağlığını olumsuz yönde etkiler; gerilim yaratır. Seçim otobüslerinin haftalar boyunca saçtığı gürültü, kimi zaman 140 desibele yaklaşır...
“Desibel” sözcüğüne yabancı olanlar için, şöyle bir açıklama yapılabilir:
Sessiz bir evin ve fısıltılı konuşmanın desibeli, -ortalama- 20-40 arasıdır. Gürültülü olmayan bir büronun ya da olağan bir konuşmanın desibeli 40-60; orta gürültülü bir işyerinin 60-80; gürültülü bir işyerinin 80-100; çok gürültülü bir fabrikanın desibel ortalaması 110-120’dir. 30 metre ötemizden geçecek bir jet uçağının yaratacağı gürültünün desibeli ise, 125-135’tir.
Bir an için bırakalım “büyük gürültü”leri bir yana; günlük “olağan gürültü”lerin bile “canlı”yı ne duruma getirdiğini düşünelim: En uysal sokak kedisini eve alıp elektrik süpürgesinin, ya da saç kurutma aygıtının vb. yanına koyup, aygıtı çalıştıracak olsak, daha önce mıncıklamamıza bile izin veren hayvanın, birden yabanıl bir yaratığa dönüştüğünü, kaçacak yer aradığını, ona bu olanağı sağlamazsak, bize zarar verme eğiliminin başgösterdiğini gözleyebiliriz…
“Gürültü”nün, “istenmeyen ses”in neden olduğu bir “etki-tepki”dir bu.
Peki, bu tepkiyi bile gösteremeyecek olan sokaktaki çocuğun, ya da annesinin kucağındaki bebeğin, yanından geçen o “cehennemi” seçim otobüsünden nasıl etkileneceğini düşünen var mı ? Yaşadığı “savaşa benzer o an”ın yaratacağı, gelişimini tamamlamamış benliğinin ta derinlerinde bırakacağı onulmaz izlerin, ilerki yıllarda hangi “belirti”lerle gün ışığına çıkacağını düşünen var mı ?
Yok tabii ! Yok, çünkü ilgililerin, yetkililerin, bilim adamlarının kitaplarını okumak gibi bir alışkanlığı da yok ! Olmadığı için de, her sokak, ev ev işitsel “taciz”e uğratılabilir seçilmek adına. Önemli olan falancanın seçilmesidir. Bebeğin ruh sağlığı değil !
Koca kentlerin haftalarca kâğıt çoplüğüne dönüşeceğine, hiç değinmiyoruz.
* * *
Her seçimden önce, belediye başkan adayları “şunu yapacağız-bunu yapacağız” diye oy avına çıkar… Şeçilip, o tatlı koltuktaki yıllarını doldurduğunda, “şunu yaptık-bunu yaptık” diye, aynı filmi ikinci kez izletmek üzere, yeniden seçmen peşinde koşar…
“Şunu yaptık-bunu yaptık…”
Peki, şunu, şunu, şunu niye yapmadınız ?..
Belediye Yasası’nda, sokak satıcılarının “bağırma”sını ya da hoparlörle satış yapmasını yasaklayan maddeler var.
Hanginiz uyguladı ?
Gece boyunca çalışmakla yükümlü olanlarımız, hastalarımız, bebeklerimiz, sabah uykusundan fırlamak zorunda mıydı ?..
Köklü ailelerin oturduğu Pangaltı’nı ve daha birçok “nezih” semti “pavyon cehennemi”ne çevirdiniz; o pavyonların açılışına katıldınız, sahiplariyle öpüştünüz...
“Gürültü kirliliği” konusundaki bu aymazlığınızın, giderek daha hırçın, daha sinirli bireyler, dolayısıyla daha kavgacı bir toplum oluşturduğunu algılayabilmeniz için, çok okumanız, kültür edinmeniz ve uygar dünyaya bir göz atmanız gerekiyor.
Belediyecilik, çöp toplayıp, kaldırım boyamakla sınırlı değildir.
Bunu böyle bilesiniz saygıdeğer başkanlar !

(NOT: Bu yazıyı Mart ayında “Gene aynı şeyleri yaptılar...” diye yazabilirdik. Yazımız kupür ajansları aracılığıyla önlerine gider de, belki utanıp bu kez yapmazlar umuduyla şimdiden yazdık.)


ufuk@ufukotesi.com

Bu yazı toplam defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002