Kasım 2008

Ö T E S İ

 

07.12.2019 



Küllük

 
Mehmet Koca

Kelimelerin sessiz çığlığı


Kelimeler ağaç gibidir. İçi boşaltıldıkça, anlamını kaybeder. Altında gölgelendiğimiz ulu ağaç önce kalbimizde kurur, dudaklarımız ve dilimiz telaffuz etmez olunca, koskoca ormandan artık geriye sadece küller kalmıştır.

Ana dilini yıllardır yabancı diller karşısında küçülten, alçaltan aydınların mensubiyetini burada tartışma konusu yapmaya gerek duymuyorum. Ama Türk dilinin bilim, güzel sanatlar, eğitim ve ticaretten çıkarılması için yıllardır büyük çaba harcayan o karanlık güruh her gün çığ gibi büyüyerek ve bir kara basan gibi o güzel kelimelerin üzerine çöreklenerek üzerimize geliyor. Savunmasız ve çaresiz bir bekleyiş içinde olmak gücüme gidiyor. Dilinin varlığından haberi olmayan yeni bir nesil güçlünün borusunu öttürmekten ar etmiyor.
Benim akranlarım çocukluğunun kelimelerini kendi ülkesinde sanki tercüman aracılığı ile kullanır oldu. Yine aynı nesil üretimden ve siyasetten adeta ayaklarına prangalar vurularak bileklerine çelik kelepçeler takılarak el çektiriliyor. Okullarda konuşulan dil sokakla kavgalı. Gazeteler, radyolar ve televizyonlar ayrı havada. Onları anlayan ayrı bir toplum oluştu. Medya kendi kitlesine kendi ticari mecrasını yarattı. Doğrusu faşizmin ta kendisi, kapitalizmin oynak yüzü. Ekranlar bukalemun gibi, her kesimin, her etnik grubun nabzına göre şerbet veriyor.
Etrafımız yangın yerine dönmüşken biz hala dilimizi tartışıyoruz. Tarihin uzun koridorlarından günümüze kadar ulaşan binlerce kelime, bu tartışmanın altında ezildi gitti. Unutulan her kelimenin yerini doğaldır yeni karşılıkları aldı. Kimi İngilizce kimi Fransızca ya da Almanca. Arapça ya da Farsi olanlar dönemin ruhuna aykırı, ya irtica kokar, ya geri kalmışlığı temsil eder, vurun beline gitsin, hoş zaten Osmanlı da bu kelimeler yüzünden yıkılmıştı.
Yüzümüz batıya dönük ya, geniz etlerimizi doldurdukça dolduruyoruz, biçare dilimiz zorlandıkça, ruhumuz ayaklandıkça eziliyoruz. Yeni kelimelerin sahibi de bunu istiyor zaten.
Ezilin pis Türkler ezilin.
İngilizce konuşan, İtalyan yemekleri ile karnını doyuran, Amerikan sineması ile keyiflenen, Alman Birası ile sarhoş olan, Japon saatleri ile zamanı öğrenen, Fransız şarabı efkar dağıtan bir millet ne kadar Türk’se tabi. Bunun adı küreselleşme mi? Yoksa topyekün işgal mi belli değil.

Kelimeler ölmesin

Sizden gelen mektuplar içinde çok eski bir kelime karşıma çıkınca çocuklar gibi seviniyorum. İçten, samimi bir cümlenin arasında kendi haline yerini alan o kelime sanki sadece içinde bulunduğu mektup için üretilmiş.
Yazanın ruh halini benim için fotoğraflamış gibi. Zaman donmuş, geçmişle gelecek arasında sağlam bir köprü kurmuş.
Kelime işte, sıradan biraz naif, biraz çocuksu, biraz köylü, belki dağlı, belki şehirli.
Bize ait özlemleri, duyguları anlatan her kelime öyle değil mi. Bir başka iklimin değil, uzak diyarların, coğrafyaların değil. Ana dilimiz, kendimiz.

Bu ihanet değil mi?

Başka bir kültüre benzeme isteğimizin önündeki ilk hedef onlar. Unutulan, telaffuz edilmeyen her kelime, yerine ikame edilen tarafından boğazlanırken dilimiz dolanıyor. Yeni lisana alışmaya çalışan damağımız, bize isyan etse de onu da kendimize benzetiyoruz. Suç ortaklarımız, destekçilerimiz öyle çok ki, kuru gürültünün içinde karanlık bir boşluğa savrulup gidiyor. Onlarla birlikte hatıralarımız, çocukluk anılarımız, maniler, şiirler şarkılar seyirlik gülmece haline geliyor. Kendimize gülüyoruz, bizi anlatan kelimeler ezildikçe daha çok mutlu oluyoruz. Daha çok gülüyoruz. Binlerce yıldır bizimle var olan kelimeleri, düşmanıyla aldatıyoruz aynı koltukta, aynı yatakta, aynı yastıkta.
Sizden gelen mektupları bu yüzden seviyorum. Suç üstü yakalayan kelimeler her ihanetin hesabını soruyor. Sessizce. Bazen ağlatarak, bazen gülümseterek. Unutmadığınız, sahip çıktığınız, gelecek kuşaklara aktardığınız her kelime, her mani, her çocuk oyunu için binlerce teşekkür.


mehmetkoca@ufukotesi.com

Bu yazı toplam defa okunmuştur.

Ufuk Ötesi Gazetesi'nde yayınlanan yazı, haber ve fotoğraflar kaynak gösterilerek iktibas edilebilir.

UFUK ÖTESİ.COM

BU YAZIYI TAVSİYE EDİN

Adınız  Soyadınız

E-posta adresiniz
Arkadaşınızın e-posta adresi

 

Yazdır  - Sayfanın Başına Dön 

 

 Sayı :79

 KÜNYE
 
 ARŞİV
 
 ABONELİK
 
 REKLAM
 
 
  YAZARLAR
 Ali Arif Esatgil
Bayrak gibi yaşamak...
 Alptekin Cevherli
En zor yazım…
 Doç. Dr. Fethi Gedikli
Şimşek gibi çakıp geçen ülkücü
 Dr. Yusuf Gedikli
Sevgili Kemalciğim, candaşım, kardaşım, arkadaşım…
 Kemal Çapraz
Son söz...
 Olcay Yazıcı
Asil Neslin Son Temsilcisi: Kemâl Çapraz
 Bayram Akcan
“BOZKURT” Kemal ÇAPRAZ
 Aydil Erol
Bu çapraz, kimin çaprazı?!!
 Şahin Zenginal
Sensiz hayat zor olacak
 Ünal  Bolat
Sevdiğini Türk için seven Alperen
 Hayri Ataş
“YA BÖYLE ÖLÜM DEĞİL Mİ ERKEN”
 Mehmet Türker
Türk Dünyasının dervişi
 Mehmet Nuri Yardım
Kemal Çapraz diye bir kahraman
 Prof Dr. Ali Osman Özcan
Ufuk Ötesinde Çapraz Ateş
 Orhan Seyfi Şirin
Çapraz doğuştan ‘Reis’ti
 Rasim Ekşi
Kardeşim Kemal’in Vasiyeti
 Dr. Orhan  Gedikli
Sevgili Kemal Kardeşimin Ardından
 Özdemir Özsoy
Seni unutamayız
 Dr. Ünal Metin
“Ufuk Ötesi” yaşıyor
 Süleyman Özkonuk
Öteki Ufuk
 Zeki Hacı ibrahimoğlu
30 yıllık dostumdu
 Aybars Fırat
Kastamonu Beyefendisi
 Coşkun Çokyiğit
Kemal Çapraz “Tek Ağaç”lardandı
 Baki Günay
Kırım Meclisinde Kemal Çapraz sesleri
 Cem  Sökmen
Metropoldeki dâvâ adamı: Kemal Çapraz
 Ahmet Tüzün
İz Bırakan
 Hüseyin Özbek
Kemal Bey
 Asuman Özdemir
Sermayeye kurban gittin…
           
       
 
   

Karahan 2002